البته بدون شک این به جامعه ی ما و اخلاقیات مردمش بر می گرده.فقط کافیه تو احساس مسئولیت داشته باشی تا همه ی کارا سرت خراب شه.

اگه اهل این نباشی که برای راحتی خودت دیگرون رو به زحمت بندازی، اگه نتونی راحت به دیگرون ضربه بزنی  تا خودت آسوده باشی، اگه آدم با مسئولیتی هستی، در این صورت تو برای کار گروهی در ایران (بخوانید بهره کشی از دیگران)  فرد مناسبی نیستی.

الان چند دقیقست که آخرین نوشته ی یک وبلاگنویس رو خوندم.می گم آخرین نوشته چون خودش گفته دیگه تصمیم نداره بنویسه و این خیلی برام تلخ بود.از بهترین وبلاگ هایی بود که پیگیری می کردم.

…

…

قصد داشتم یک پست بنویسم راجع به وضع جامعه ی خودمون ولی اون توی همین پست آخرش این کار رو به بهترین شکل انجام داده، اینه که پیشنهاد می کنم سری بهش بزنین.

اینو خودم می دونم.شاید درست تر بود کمی دیرتر این وبلاگ رو راه اندازی می کردم.به هر حال فکر می کنم از چند هفته ی دیگه بتونم بهتر وقت بذارم!

خلاصه خواستم اطلاع رسانی کنم که کماکان زنده ام!!!

…..مهمون برنامه (ملیکا شریفی نیا) در پاسخ سؤال مجری (رضا رشیدپور) که در مورد احساسش نسبت به ایران و خلیج فارس پرسیده بود، میگه ” دوستش دارم چون که من زاده آنجا هستم و تعلق خاطری نسبت به آن ندارم و اگر کشوری را انتخاب کنم یقیناً ایران را انتخاب نمی کنم و این حرف دل من است و هیچ احساسی نسبت به آن ندارم و …”

…. خوب دیگه شما خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل! در ادامه ی برنامه جناب مجری و دیگران برای ماله کشی قضیه دست به دست هم میدن تا بگند که آره ایشون منظور بدی نداشته  و … . تازه مخاطبین محترم هم با ناراحتی تمام به بحث و تحلیل پیرامون چرایی وطن دوست نبودن ایشون و مطالبی از این دست می پردازند!(چون واقعاً برای ملتی که عاشق وطنشونن تحمل این حرفا سخته!)

…..برای من هیچ اهمیتی نداره که احساس این خانم نسبت به ایران و خلیج فارس چیه، اگر برای جناب مجری هم مهم بود ماله کشی های بعدی توجیهی نداشت و اگر مهم نبود طرح این سؤال.

…..چیزی که برای من اهمیت داره اینه که یه نفر پیدا شد بی ریا و صادق حرفش رو زد و شیرینی این کار برای من خیلی بیشتر از تلخی اون حرفه. این صداقت چیزیه که امروز خیلی خیلی کم میشه جایی پیداش کرد.(به خصوص در رسانه های رسمی و ملی و … )

…..راستش وقتی با چنین سؤالاتی روبه رو میشم و جوابهای معمولاً ساختگی و پوچ و مبالغه آمیز افراد به اونها رو میشنوم یه حس آشنا به سراغم میاد.همون حسی که پیدا می کنم وقتی می شنوم مسئولین کشور، ملت ایران رو فهمیده ترین و بهترین ملت ها می دونند(کما اینکه در عمل هم اعتقادشون رو به این امر نشون دادند)؛ یا وقتی می شنوم امروز ما واجد جایگاهی والا در علم و فناوری دنیا هستیم (که بر همگان واضح است و مبرهن)؛ یا وقتی می شنوم امروز جوانان کشور در مقایسه با قبل، بسیار پرنشاط تر و امیدوارتر نسبت به آینده هستند(نمونش خود من!) یا … .(عقل سلیم حکم می کرد به همین مقدار اکتفا کنم!)

…خخلاصه دمش گرم!!!

…..همین دیگه یه جورایی درد دل بود.صرفاً یه اتفاق توی این سیما رخ داد که منم بالاخره خوشم اومد، گفتم شما رو هم از این واقعه ی نادر( و صد البته خیلی مهم!) باخبر کنم. امیدوارم بتونم با پست های غنی تر برگردم.

پی نوشت:

• البته برای من رشیدپور فرد محترمیه و فقط یه نقد ساده لازم بود بهش بکنم،
• صحبت خانم شریفی نیا رو از یه سایت اینترنتی پیدا کردم و نمی دونم آیا دقیقاً همین رو گفته بوده یا نه، ولی ظاهراً مضمونش همین بوده.

طفره میری… بازم طفره میری… حالا چهار سال گذشته و تو بازم داری طفره می ری… نه ! انگار دیگه چاره ای نیست. دیگه باید تکلیف رو روشن کنی. بیشتر از این نمی شه بلاتکلیف ادامه بدی.

دعا کنید مثل آدمای بزدل انتخاب نکنم!

فکر می کنم احوالاتم داره رو به بهبود میره و این خیلی خوبه.علت دیگه ای که مطلب جدید نمی زنم اینه که درسا خیلی سرم رو شلوغ کردند.

در هر صورت ممنونم از دوستانی که توی این مدت به اینجا سر می زدند.

مکان نقلیه ی دانشگاه صنعتی اصفهان

جمعیتی به اندازه ی دو تا اتوبوس سوارند و همه با هم داریم له می شیم.قضیه از این قراره که اتوبوس ۱:۳۰ نیومده و این باعث تراکم جمعیت در اتوبوس بعدی شده! جالب اینکه یک نفر بین این همه دانشجو(از جمله خودم) یه اعتراض درست و حسابی به این شرایط نکرد.همه ساکت و آروم حداکثر با بقل دستیاشون با هم به نق زدن بین خودشون مشغول بودند.

با خودم گفتم جداً از این دانشجو چه کاری بر میاد؟با این وضع چه انتظاری می شه داشت از دانشجو و دانشگاه؟اینا که نمی تونند از پیش پاافتاده ترین حقوقشون دفاع کنند … .

این همون دانشجوییه که سیستم فعلی ما آرزوش رو داره.

خلاصه یاد ایّامی که در دانشگاه دانشجویی داشتیم …

نمی دونم با توجه به مشغله های زیادی که این ترم دارم چی به سر وبلاگم میاد!!! سعی می کنم به روز نگهش دارم. خلاصه اگه بی نظمی هایی رخ داد ببخشید.

این چند دهه ی اخیر جو جامعه ی ما همینطور بوده. الآن که نگاه می کنیم متوجه می شیم این جو چه خلأهای اخلاقی، فرهنگی و اجتماعی به بار آورده.امیدوارم دوباره به آزمودن آزموده ها مشغول نشیم.