فعالیت دوستان من هم تقریباً در add کردن افرادجدید خلاصه می شه.دیگه بهتر از این؟!

.

…...یک معذرت خواهی بدهکارم به دوستان به خاطر معلق بودن این وبلاگ برای چند ماه! و عذرخواهی دوچندان از اونایی که پیام گذاشتند و جوابشون رو ندادم.این تعلیق چند ماهه دلایل و علل مختلفی داشت.بعضی از این علت ها خوب شخصیند و به حال و احوال نه چندان خوب خودم بر می گردند که لازم نیست اینجا خیلی مطرح بشند.اما دلایل دیگری هم در کار بود که این اول ِسالی! طرحشون برای یک شروع بهتر می تونه مفید باشه.

.

……یکی از دلایلی که برام پست گذاشتن سخت بود مربوط می شد به نوع موضوعاتی که قصد داشتم بهشون بپردازم.راستش نوشتن در مورد موضوعات معرفتی  یه جورایی مثل سنگ بزرگ می مونه، از همونا که نشونه ی نزدنند.آخه وبلاگ رو باید زود به زود به روز کرد، ولی این موضوعات موضوعاتی نیستند که فردی مثل من بتونه سریع در موردشون مطلب بنویسه.به خصوص اینکه قصد داشتم بعد ازجمع بندی اولیه راجع به هر موضوعی م در مورد اون موضوع بنویسم درحالیکه در بعضی مسائل رسیدن به همین جمع بندی اولیه هم کار ساده ای نیست.

……برای رفع این مشکل تصمیم گرفتم اولاً در مورد مسائل متنوع تری بنویسم که خیلی هم لازم نباشه به مغزم فشار بیارم (البته بعضی دوستان معتقدند به انتفای مقدم بنده هیچ وقت به مغزم فشار نمیارم!!!) و در ثانی اگرم خواستم راجع به موضوع فکر لازمی بنویسم، افکارم رو در طی فرایند فکر کردن بنویسم، حالا چه جمع بندی شده چه جمع بندی نشده،یعنی یه جورایی بلند فکر کنم. هرچند این طوری کمی انسجام مطالب کم می شه و شما شاهد درصد بالای تلاش های پوچ من هم خواهید بود ولی این طوری ایده هام رو راحت تر می تونم طرح کنم.

.

……مشکل دیگه ای هم بود و اون وسواس ویرایشی روی نوشته هام بود. خوب راه حل ابتکاری من برای این مشکل اینه که دیگه وسواس ویرایش روی نوشته هام نداشته باشم.لذا پیشاپیش از دوستان به علت گیرهای ویرایشی پیش رو و آشفتگی و بی نظمی مطالب آتی عذر می خوام.

……در ضمن یه خبر خوش برای بعضی دوستان اینکه از این به بعد سعی می کنم کوتاه تر بنویسم و اگه لازم شد یک پست طولانی رو به چند پست کوتاه بشکنم.

…… در نهایت سعی می کنم هر ماه  دست کم با یک پست به روز باشم و با فعال تر کردن بخش روزنوشت ارتباطم رو با شما بهتر حفظ کنم.(البته ارتباط از طریق پیام ها سر جای خودش هست.)

……خوب دیگه همین، فقط می مونه انتقادات شما از روال قبلی و پیشنهادات شما برای روال جدید.حالا در مورد لحن و قالب نوشته هام یا محتواشون یا هرچیز دیگه.

.

……منتظرم!

البته بدون شک این به جامعه ی ما و اخلاقیات مردمش بر می گرده.فقط کافیه تو احساس مسئولیت داشته باشی تا همه ی کارا سرت خراب شه.

اگه اهل این نباشی که برای راحتی خودت دیگرون رو به زحمت بندازی، اگه نتونی راحت به دیگرون ضربه بزنی  تا خودت آسوده باشی، اگه آدم با مسئولیتی هستی، در این صورت تو برای کار گروهی در ایران (بخوانید بهره کشی از دیگران)  فرد مناسبی نیستی.

الان چند دقیقست که آخرین نوشته ی یک وبلاگنویس رو خوندم.می گم آخرین نوشته چون خودش گفته دیگه تصمیم نداره بنویسه و این خیلی برام تلخ بود.از بهترین وبلاگ هایی بود که پیگیری می کردم.

…

…

قصد داشتم یک پست بنویسم راجع به وضع جامعه ی خودمون ولی اون توی همین پست آخرش این کار رو به بهترین شکل انجام داده، اینه که پیشنهاد می کنم سری بهش بزنین.

اینو خودم می دونم.شاید درست تر بود کمی دیرتر این وبلاگ رو راه اندازی می کردم.به هر حال فکر می کنم از چند هفته ی دیگه بتونم بهتر وقت بذارم!

خلاصه خواستم اطلاع رسانی کنم که کماکان زنده ام!!!

…..مهمون برنامه (ملیکا شریفی نیا) در پاسخ سؤال مجری (رضا رشیدپور) که در مورد احساسش نسبت به ایران و خلیج فارس پرسیده بود، میگه ” دوستش دارم چون که من زاده آنجا هستم و تعلق خاطری نسبت به آن ندارم و اگر کشوری را انتخاب کنم یقیناً ایران را انتخاب نمی کنم و این حرف دل من است و هیچ احساسی نسبت به آن ندارم و …”

…. خوب دیگه شما خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل! در ادامه ی برنامه جناب مجری و دیگران برای ماله کشی قضیه دست به دست هم میدن تا بگند که آره ایشون منظور بدی نداشته  و … . تازه مخاطبین محترم هم با ناراحتی تمام به بحث و تحلیل پیرامون چرایی وطن دوست نبودن ایشون و مطالبی از این دست می پردازند!(چون واقعاً برای ملتی که عاشق وطنشونن تحمل این حرفا سخته!)

…..برای من هیچ اهمیتی نداره که احساس این خانم نسبت به ایران و خلیج فارس چیه، اگر برای جناب مجری هم مهم بود ماله کشی های بعدی توجیهی نداشت و اگر مهم نبود طرح این سؤال.

…..چیزی که برای من اهمیت داره اینه که یه نفر پیدا شد بی ریا و صادق حرفش رو زد و شیرینی این کار برای من خیلی بیشتر از تلخی اون حرفه. این صداقت چیزیه که امروز خیلی خیلی کم میشه جایی پیداش کرد.(به خصوص در رسانه های رسمی و ملی و … )

…..راستش وقتی با چنین سؤالاتی روبه رو میشم و جوابهای معمولاً ساختگی و پوچ و مبالغه آمیز افراد به اونها رو میشنوم یه حس آشنا به سراغم میاد.همون حسی که پیدا می کنم وقتی می شنوم مسئولین کشور، ملت ایران رو فهمیده ترین و بهترین ملت ها می دونند(کما اینکه در عمل هم اعتقادشون رو به این امر نشون دادند)؛ یا وقتی می شنوم امروز ما واجد جایگاهی والا در علم و فناوری دنیا هستیم (که بر همگان واضح است و مبرهن)؛ یا وقتی می شنوم امروز جوانان کشور در مقایسه با قبل، بسیار پرنشاط تر و امیدوارتر نسبت به آینده هستند(نمونش خود من!) یا … .(عقل سلیم حکم می کرد به همین مقدار اکتفا کنم!)

…خخلاصه دمش گرم!!!

…..همین دیگه یه جورایی درد دل بود.صرفاً یه اتفاق توی این سیما رخ داد که منم بالاخره خوشم اومد، گفتم شما رو هم از این واقعه ی نادر( و صد البته خیلی مهم!) باخبر کنم. امیدوارم بتونم با پست های غنی تر برگردم.

پی نوشت:

• البته برای من رشیدپور فرد محترمیه و فقط یه نقد ساده لازم بود بهش بکنم،
• صحبت خانم شریفی نیا رو از یه سایت اینترنتی پیدا کردم و نمی دونم آیا دقیقاً همین رو گفته بوده یا نه، ولی ظاهراً مضمونش همین بوده.

طفره میری… بازم طفره میری… حالا چهار سال گذشته و تو بازم داری طفره می ری… نه ! انگار دیگه چاره ای نیست. دیگه باید تکلیف رو روشن کنی. بیشتر از این نمی شه بلاتکلیف ادامه بدی.

دعا کنید مثل آدمای بزدل انتخاب نکنم!