الان چند دقیقست که آخرین نوشته ی یک وبلاگنویس رو خوندم.می گم آخرین نوشته چون خودش گفته دیگه تصمیم نداره بنویسه و این خیلی برام تلخ بود.از بهترین وبلاگ هایی بود که پیگیری می کردم.

…

…

قصد داشتم یک پست بنویسم راجع به وضع جامعه ی خودمون ولی اون توی همین پست آخرش این کار رو به بهترین شکل انجام داده، اینه که پیشنهاد می کنم سری بهش بزنین.

…..مهمون برنامه (ملیکا شریفی نیا) در پاسخ سؤال مجری (رضا رشیدپور) که در مورد احساسش نسبت به ایران و خلیج فارس پرسیده بود، میگه ” دوستش دارم چون که من زاده آنجا هستم و تعلق خاطری نسبت به آن ندارم و اگر کشوری را انتخاب کنم یقیناً ایران را انتخاب نمی کنم و این حرف دل من است و هیچ احساسی نسبت به آن ندارم و …”

…. خوب دیگه شما خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل! در ادامه ی برنامه جناب مجری و دیگران برای ماله کشی قضیه دست به دست هم میدن تا بگند که آره ایشون منظور بدی نداشته  و … . تازه مخاطبین محترم هم با ناراحتی تمام به بحث و تحلیل پیرامون چرایی وطن دوست نبودن ایشون و مطالبی از این دست می پردازند!(چون واقعاً برای ملتی که عاشق وطنشونن تحمل این حرفا سخته!)

…..برای من هیچ اهمیتی نداره که احساس این خانم نسبت به ایران و خلیج فارس چیه، اگر برای جناب مجری هم مهم بود ماله کشی های بعدی توجیهی نداشت و اگر مهم نبود طرح این سؤال.

…..چیزی که برای من اهمیت داره اینه که یه نفر پیدا شد بی ریا و صادق حرفش رو زد و شیرینی این کار برای من خیلی بیشتر از تلخی اون حرفه. این صداقت چیزیه که امروز خیلی خیلی کم میشه جایی پیداش کرد.(به خصوص در رسانه های رسمی و ملی و … )

…..راستش وقتی با چنین سؤالاتی روبه رو میشم و جوابهای معمولاً ساختگی و پوچ و مبالغه آمیز افراد به اونها رو میشنوم یه حس آشنا به سراغم میاد.همون حسی که پیدا می کنم وقتی می شنوم مسئولین کشور، ملت ایران رو فهمیده ترین و بهترین ملت ها می دونند(کما اینکه در عمل هم اعتقادشون رو به این امر نشون دادند)؛ یا وقتی می شنوم امروز ما واجد جایگاهی والا در علم و فناوری دنیا هستیم (که بر همگان واضح است و مبرهن)؛ یا وقتی می شنوم امروز جوانان کشور در مقایسه با قبل، بسیار پرنشاط تر و امیدوارتر نسبت به آینده هستند(نمونش خود من!) یا … .(عقل سلیم حکم می کرد به همین مقدار اکتفا کنم!)

…خخلاصه دمش گرم!!!

…..همین دیگه یه جورایی درد دل بود.صرفاً یه اتفاق توی این سیما رخ داد که منم بالاخره خوشم اومد، گفتم شما رو هم از این واقعه ی نادر( و صد البته خیلی مهم!) باخبر کنم. امیدوارم بتونم با پست های غنی تر برگردم.

پی نوشت:

• البته برای من رشیدپور فرد محترمیه و فقط یه نقد ساده لازم بود بهش بکنم،
• صحبت خانم شریفی نیا رو از یه سایت اینترنتی پیدا کردم و نمی دونم آیا دقیقاً همین رو گفته بوده یا نه، ولی ظاهراً مضمونش همین بوده.